به گزارش خبرنگار خبرگزاری حیات؛ امروز طی بازدیدی از موزه‌ی صلح در یکی از پارک‌های قدیمی و معروف جنوب تهران بنام پارک شهر برای اولین بار پس از گذشت سال‌ها متوجه معنای ادبی صلح شدم که چطور این کلمه سه حرفی می‌تواند پیام‌آور دوستی، امنیت و آرامش در بین انسان‌ها با هر زبان، گویش، ملیت و مذهب شود. به راستی که کلام شگفتی است! وقتی نزدیک به موزه صلح شدم برایم عجیب بود که چرا به این نام ملقب شده و چرا در محل پارک شهر بنا شده و چرایی دیگر که به محض ورودم جواب تمام این سوالات را در برخورد با جانبازان قطع نخاعی، دیدن تصاویر جانبازان شیمیایی، مجسمه هیتلر، صدام، بمباران گاز شیمیایی خردل در منطقه سردشت و هزاران نماد دیگر به دست آوردم. این موزه متشکل از انسان‌هایی بود که در سال‌های دهه 50 و 60 جنگ تحمیلی دلاورانه وارد میدان جنگ شدند و بسیاری از آنان نیز بر اثر استشمام گاز خردل و آسیب‌های ناشی از آن هر چند که سرپا و زنده‌اند ولی بارها تحت جراحی پیوند قرنیه چشم و ریه قرار گرفتند. سن زیادی نداشتند می‌گفتند دبیرستانی بودند که از تحصیل گذشتند و در راستای دفاع از میهن هر کدام در شهرهایشان وارد میدان حق علیه باطل شدند و در این راه آزادانه با از دست دادن اعضای خود به میهن برگشتند و تاسف می‌خورند که چرا به همرزمان شهیدشان ملحق نشدند. این موزه شامل انجمنی متشکل از جانبازان قطع نخاعی و به ویژه جانبازان شیمیایی است که حامی صلح جهانی در بین تمامی دولت‌ها هستند و چیز زیادی نمی‌خواهند. در نگاه اول وضعیت جسمی یک جانبازی که بر روی ویلچر نشسته بسیار تاسف بار است ولی در کنار او فردی را می‌بینیم که دست و پایش سالم است و لی اگر در طول روز یک مشت قرص مصرف نکند و اسپری اکسیژن در کنارش نباشد، قادر به ادامه زندگی حتی برای چند ثانیه هم نمی‌باشد. این افراد کسانی بودن که بر اثر استشمام گاز خردل که توسط نیروهای بعثی عراقی پراکنده شده بود، ریه هایشان را از دست دادند و هر کدام باید با داشتن یک کپسول اکسیژن در جامعه وارد شوند و بسیاری از آنان نیز کاندید پیوند ریه هستند، هرچند که مرحمی برای عضو از دست رفته آنان نمی‌شود و تنها محدودیتشان را برای حضور در اجتماع بیشتر می‌کند. جالب است که تمامی تجهیزات پزشکی مانند ویلچر و داروهایی که مصرف می‌کنند، همگی ساخت کشور آمریکا و آلمان هستند که در جنگ جهانی اول و دوم سردرمدار این جنایات در تمامی کشورهای جهان از جمله ایران و بمباران اتمی هیروشیما بودند و در راس آنان هیتلر به عنوان نماد ظلم و خشونت در جنگ جهانی دوم قرار داشت.   موزه صلح چیست؟ وقتی برای اولین بار نام موزه صلح را می‌شنوید، ممکن است متعجب و یا شاید کمی متحیر شوید. تصور این که در یک موزه جنگ چه می‌گذرد، دشوار نیست اما در یک موزه صلح چه چیزهایی می‌تواند وجود داشته باشد؟   هم اکنون در سراسر جهان 150 موزه صلح وجود دارد که 50 مورد آن در کشور ژاپن بنا شده است و علت آن هم بمباران اتمی هیروشیما و ناکازاکی بود که این دو شهر را در خود فرو برد. در اسپانیا، فرانسه و در ایران نیز موزه صلح برای ترویج فرهنگ صلح احداث شده است. یکی از نقاط قوت این موزه‌ها، برقراری پلی ارتباطی بین ملت‌ها از طریق برگزاری نمایشگاه‌ها و فعالیت‌های آموزشی، بزرگداشت‌ها و دیگر مراسم می‌باشد. پیدایش موزه صلح در ایران اندیشه این موزه در ملاقات اعضای انجمن حمایت از قربانیان سلاح‌های شیمیایی در تهران با مسئول هماهنگی شبکه جهانی موزه‌های صلح در سال 1384 شکل گرفت. این گفتگو و همچنین دیدار از شهر هیروشیما در همان سال تمایل به شکل گیری یک موزه صلح در تهران را تقویت کرد. موزه صلح تهران به طور رسمی در سال 1386 آغاز به کار کرد. در شهر هیروشیما رنج‌های حاصل از کاربرد سلاح‌های اتمی علیه ژاپن به انگیزه‌ای برای تلاش در مسیر صلح تبدیل شد که در موزه صلح هیروشیما به خوبی متجلی شده است. بنیان گذاران موزه صلح تهران نیز از این تجربیات جهانی بهره برده و تصمیم گرفتند رنج‌های مشابهی که در ایران بر اثر قربانی شدن توسط سلاح‌های شیمیایی به وجود آمد را در مجموعه‌ای خاص با فرهنگ غنی ایرانی و دینی در ساختمان اهدایی شهرداری تهران واقع در منطقه 12 درون پارک شهر که از قدیمی‌ترین فضاهای تفریحی و تاریخی می‌باشد برای بازدید عمومی به نمایش گذارند. با دیدن این موزه شعر شاعر نکونام ایرانی سعدی در ذهن متبلور می‌شود. بنی آدم اعضای یک پیکرند / که در آفرینش ز یک گوهرند چو عضوی به درد آورد روزگار / دگر عضوها را نماند قرار تو کز محنت دیگران بی غمی / نشاید که نامت نهند آدمی از قرن‌ها پیش سعدی هم با سرودن این شعر خواستار صلح و آرامش برای مردم جهان بود و به دور از حق نیست اگر بگوئیم انسان‌هایی که امروزه در امنیت و آرامش زندگی می‌کنند از یادشان رفته باشد که در کنار آنان افرادی هستند که به سختی نفس می‌کشند تا دیگران به راحتی تنفس کنند. بهتر است از جانباز شیمیایی محمد زنگی آبادی نیز یادی شود که در حدود سه ماه پیش به فیض شهادت نائل آمد؛ وی که از سال‌های جنگ به بعد از مشکلات ریوی و تنفس رنج می‌برد هیچگاه خواستار کاندید پیوند ریه نشد و همیشه با در دست داشتن کپسول اکسیژن به یاد دوران جنگ و روزهای پر خفقان آن زمان به موزه صلح می‌آمد تا به نوعی سهمی در این محفل دوستی داشته باشد و حال در سایر همرزمانش به زندگی معنوی خود ادامه می‌دهد.